นี่คือภาพที่ถ่ายเองเมื่อหกเดือนก่อน..

(อนุสาวรีย์ย่าเหล หน้าพระราชวังสนามจันทร์)

ด้วยความชอบมองท้องฟ้าไม่ว่าจะเป็นเวลาไหน กลางวันหรือกลางคืนก็ชอบมอง
มองแล้วรู้สึกสบายใจ เหมือนปัญหาที่มีอยู่นั้นเล็กลงเมื่อเทียบกับท้องฟ้าที่เรากำลังมอง.

ในตอนนั้น..
รู้สึกชอบตอนที่มองขึ้นไปแล้วเห็นภาพแบบนี้

สิ่งที่คิดและทำให้ถ่ายภาพนี้ในวันนั้น
คือการยืนมองแล้วก็คิดไปว่า..
ต้นไม้สองต้น ต่างเติบโตบนพื้นดิน
อยู่บนโลกใบเดียวกัน
มีระยะห่างของกันและกันอยู่..

จนวันเวลาล่วงเลย ผ่านวัน เดือน ปี
ต้นไม้สองต้นนี้ต่างเติบโต และแข็งแรงขึ้นตามธรรมชาติของมัน
เรื่อยๆ เรื่อยๆ ..

จนวันที่ฉันได้เดินทางมายืนอยู่ที่ตรงนี้
แล้วเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า
สิ่งที่เห็นในวันนั้น ไม่ใช่ท้องฟ้าที่โล่งกว้าง
แต่เป็นภาพกิ่งก้านของต้นไม้สองต้นที่ต่างกัน
อยู่ห่างกัน

แต่ด้วยการเดินทางของวันเวล
ทำให้ต้นไม้สองต้นนั้นเติบโตและแผ่กิ่งก้านออกไปจนเกี่ยวพันและได้เจอกัน..

ภาพนี้ในวันนั้น ทำให้เกิดความรู้สึกบางอย่า
ทำให้เข้าใจอะไรได้มากขึ้น.

จริงๆ แล้ว..
วันเวลาไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรหรอก

แต่วันเวลา
ทำให้เราเข้าใจในการเปลี่ยนแปลงมากกว่า.


# ถาม ตอบ และทบทวน

._.

Comment

Comment:

Tweet

บางทีก็ต้องปล่อยให้วันเวลาได้ทำหน้าที่ของตัวมันเอง :D

#1 By It's a ployd on 2016-06-29 03:25